د مالِک عيسىٰ مسيح په حقله د متى زيرے

پينځويشتم باب

د لسو پيغلو مِثال

۱په هغه وخت به د آسمان بادشاهى د لسو پيغلو په شان وى چا چې مشعلونه واخستل چې د وادۀ د زلمى استقبال ته وروځى. ۲پينځۀ کم عقلې وې او پينځۀ هوښيارې. ۳هرکله چې کم عقلو مشعلونه پورته کړل نو د ځان سره يې تيل وانۀ خستل. ۴خو هغه هوښيارو د ځان سره د تيلو کوپئ هم واخستلې. ۵کله چې د وادۀ زلمے په راتلو کښې ايسار شو نو هغوئ ټولو ته خوب ورغلو او اودې شوې. ۶خو په نيمه شپه کښې چغې شوې، وګورئ د وادۀ زلمے راغلو. راشئ چې وې ګورئ. ۷بيا ټولې پيغلې راپاڅيدلې او خپل مشعلونه يې سم کړل. ۸کم عقلو هوښيارو ته ووئيل چې د خپلو تيلو نه مونږ له لږ راکړئ ځکه چې زمونږ مشعلونه مرى. ۹هغوئ ورته ووئيل چې مونږ سره دومره تيل نشته چې د ټولو کار پرې وشى، ښۀ به دا وى چې تاسو دکان ته لاړې شئ او ځان له تيل واخلئ. ۱۰څۀ وخت چې هغوئ تيلو پسې تللې وې نو د وادۀ زلمے راغلو. کومې پيغلې چې تيارې وې هغوئ ورسره د وادۀ ملمستيا ته ورننوتې او ور بند شو. ۱۱او بيا هغه نورې پينځۀ هم واپس راغلې او چغې يې کړې، مالکه، مالکه، مونږ ته دروازه کولاو کړه. ۱۲خو هغۀ ورته جواب ورکړو، خبره دا ده چې زۀ تاسو نۀ پيژنم. ۱۳ځکه بيدار اوسئ، ولې چې تاسو ته د ورځې او د وخت هيڅ پته نشته.

د درې نوکرانو مِثال

(لوقا ۱۹:‌۱۱ - ۲۷)

۱۴بيا د آسمان د بادشاهۍ مثال د هغه سړى په شان دے څوک چې په سفر تلو او نوکران يې راوبلل او خپل مال يې ورته وسپارلو. ۱۵يو له يې د ساتلو دپاره د سرو زرو پينځۀ تيلئ ورکړې، دويم له يې دوه او دريم له يې يوه، هر يو ته يې د خپل قابليت په مطابق ورکړې، بيا هغه د مُلک نه روان شو. ۱۶چا ته چې پينځۀ تيلئ ورکړې شوې وې هغه سمدستى لاړو او سوداګرى يې پرې شروع کړه او پينځۀ تيلئ يې پرې نورې وګټلې. ۱۷او هم هغه شان چې چا ته چې دوه تيلئ ورکړې شوې وې هغۀ دوه نورې وګټلې. ۱۸خو چا ته چې يوه تيلئ ورکړې شوې وه هغه لاړو او په زمکه کښې يې کنده وکنستله او د مالِک هغه پيسې يې په کښې ښخې کړلې. ۱۹ډيره موده پس د هغوئ مالِک واپس راغلو او د هغوئ نه يې حساب وغوښتو. ۲۰چا ته چې يې د سرو زرو پينځۀ تيلئ ورکړې وې، هغه راغلو او پينځۀ نورې يې ورسره کيښودې او ورته يې ووئيل چې ګوره مالکه، تا ما له پينځۀ تيلئ راکړې وې، ما ورسره پينځۀ نورې وګټلې. ۲۱مالِک ووئيل، شاباش زما اعتبارى او ايمانداره نوکره، تا په لږ څۀ کښې ځان اِعتبارى ثابت کړو، اوس به زۀ تا د ډير څۀ اختيارمند کړم. راشه او د خپل مالِک په خوشحالۍ کښې شريک شه. ۲۲بيا د دوؤ تيلو هغه کس راغلو او وې وئيل، مالِکه، تا ما ته دوه تيلئ سپارلې وې، ګوره، ما ورسره دوه نورې وګټلې. ۲۳مالِک ورته ووئيل، شاباش، زما اعتبارى او ايمانداره نوکره. تا په لږ څۀ کښې ځان اعتبارى ثابت کړو، اوس به زۀ تا د ډير څۀ اختيارمند کړم. راشه او د خپل مالِک په خوشحالۍ کښې شريک شه. ۲۴بيا هغه څوک راغلو چا ته چې يوه تيلئ ورکړې شوې وه او وې وئيل، مالِکه، ما ته پته وه چې تۀ يو سخت سړے يې، تۀ يې هلته ريبې چرته چې دې کرلى نۀ وى، او هلته يې راټولوې چرته چې دې تخم نوستلے نهٔ وى. ۲۵نو زۀ ويريدلم، ځکه لاړم او ستا سرۀ زر مې په زمکه کښې ښخ کړل. ګوره څۀ چې ستا وُو هغه دا دى. ۲۶مالِک ورته ووئيل، اَے بدکاره نوکره، تا ته معلومه وه چې زۀ يې هلته ريبم چرته چې مې کرلى نۀ وى او هلته يې راټولوم چرته چې مې تخم نوستلے نهٔ وى؟ ۲۷نو بيا تا ته پکار وُو چې زما پيسې دې صرافانو له ورکړې وے، نو په واپسئ به ما هغه مال د ګټې سره حاصل کړې وو. ۲۸هغۀ ووې چې د دۀ نه د سرو زرو هغه تيلئ واخلئ او د لسو تيلو والا ته يې ورکړئ. ۲۹ځکه چې د چا سره چې څۀ وى هغۀ ته به نور هم ورکړې شى تر هغې چې څۀ ترې سيوا هم شى، خو د چا سره چې څۀ نۀ وى هغۀ نه به هغه څۀ هم واخستلے شى چې ورسره وى. ۳۰نو دا فضول نوکر تيارې ته وغورزوئ، چرته چې د ژړا او د غاښونو چيچل دى.

د قومونو عدالت

۳۱هر کله چې اِبن آدم په پوره شان سره راشى او ټولې فرښتې ورسره وى، هغه به بيا په لويئ سره په خپل آسمانى تخت کښينى. ۳۲او ټول قومونه به د هغهٔ په وړاندې راجمع کړې شى هغه به خلق په دوؤ ډلو کښې جدا کړى لکه څنګه چې شپونکے ګډې د چېلو نه جدا کوى. ۳۳او هغه به ګډې ښى لاس ته او چېلۍ ګس لاس ته کړى. ۳۴بيا به بادشاه د ښى لاس خلقو ته ووائى چې راځئ زما د پلار بختورو خلقو، د بادشاهۍ وارثان شئ چې د دُنيا د پېدايښت راسې تاسو له جوړه شوې وه په هغې کښې ورداخل شئ. ۳۵کله چې زۀ اوږے وم تاسو ما له خوراک راکړو ، او چې تږے وم د څښلو دپاره مو اوبهٔ راکړې، او چې مسافر وم نو تاسو خپل کور ته بوتلم، ۳۶او چې بربنډ وم نو تاسو په جامو پټ کړم، کله چې زۀ ناجوړه وم نو تاسو زما خيال وساتلو او چې په جيل کښې وم نو تاسو زما ملاقات له راغلئ. ۳۷نو صادِقان به جواب ورکړى، مالِکه، دا کله وُو چې مونږ تۀ اوږے وليدلې او خوراک مو درکړو، يا تږے وې او د څښلو دپاره مو اوبهٔ درکړې، ۳۸او يا مسافر وې او کور ته مو دننه کړې، بربنډ وې او د اغوستلو دپاره مو جامې درکړې؟ ۳۹مونږ تۀ کله ناروغه يا په قيد کښې ليدلے وې او ملاقات ته دې درغلى وُو؟ ۴۰خو بادشاه به جواب ورکړى، زۀ تاسو ته دا وايم چې تاسو زما په وروڼو کښې د عاجز نه عاجز يو کس سره هم چې څۀ کړى دى نو زما دپاره مو کړى دى. ۴۱بيا به هغه هغوئ ته ووائى، څوک چې به د هغۀ ګس لاس ته وى، اَے لعنتيانو، زما د سترګو نه اخوا شئ او هغه تل ابدى اور ته لاړ شئ چې د شيطان او د هغۀ د فرښتو دپاره تيار شوے دے. ۴۲کله چې زۀ اوږے وم تاسو ما له خوراک رانهٔ کړو، او چې تږے وم د څښلو دپاره مو اوبهٔ رانۀ کړې، ۴۳او چې مسافر وم نو کور ته مو دننه نۀ کړم، چې بربنډ وم تاسو د اغوستلو دپاره جامې رانهٔ کړې، او کله چې زۀ ناروغه او جيل کښې وم نو تاسو زما ملاقات له رانۀ غلئ. ۴۴او هغوئ به هم په جواب کښې ووائى، مالِکه، دا کله مونږ تهٔ په لوږه، تنده، مسافر، بربنډ، ناروغه يا په جيل کښې ليدلے يې او ستاسو خِدمت مو نۀ دے کړې؟ ۴۵نو هغهٔ ورته جواب ورکړو، زۀ تاسو ته دا وايم، کله چې تاسو د دوئ نه د يو کس سره هم مدد نهٔ دے کړې، نو دا تاسو ما سره مدد نهٔ دے کړې. ۴۶نو بيا به هغوئ ابدى عذاب ته وليږلے شى، خو صادِقان به د تل ژوندون حاصل کړى.“