د مالِک عيسىٰ مسيح په حقله د متى زيرے

شلم باب

د انګورو د باغ مزدوران

۱د آسمان بادشاهى داسې ده لکه چې د يوې زمکې مالک سحر وختى د کور نه ووتو، چې خپل د انګورو باغ دپاره مزدوران ولټوى. ۲او چې کله يې مزدورانو سره د ورځې مزدورى مقرره کړه نو هغوئ يې کار ته وليږل. ۳بيا کچه غرمه هغه بهر ووتو نو په بازار کښې يې يو څو اوزګار کسان نور وليدل. ۴هغوئ ته يې ووئيل چې ځئ د هغه نورو مزدورانو سره د انګورو په باغ کښې کار وکړئ او زۀ به تاسو ته مناسبه مزدورى درکړم. ۵نو هغوئ لاړل. غرمه او ماسپښين هغه بيا بهر ووتو او هغه شان بندوبست يې وکړو. ۶په مازيګر کښې هغه بيا ووتو او يوه بله ډله يې اوزګاره وليدله. نو هغۀ دوئ ته ووئيل چې تاسو ولې ټوله ورځ داسې خوشى ګرځئ او هيڅ کار نۀ کوئ؟ ۷هغوئ ورته ووئيل چې مونږ ته چا د څۀ کار نۀ دى وئيلى. هغۀ ورته ووئيل چې ځئ، تاسو هم د نورو مزدورانو سره د انګورو په باغ کښې يو ځائ شئ. ۸چې ماښام شو نو د باغ مالِک خپل ناظر ته ووئيل چې مزدوران راوغواړه او د هغوئ مزدورى ورکړه، د وروستۍ ډلې نه يې شروع کړه او په وړومبۍ يې ختمه کړه. ۹چا چې مازيګر کار شروع کړې وو هغوئ ورغلل او ورته يې د پوره ورځې مزدورى ورکړه. ۱۰او چې د وړومبو مزدورانو وار راغې نو د هغوئ دا تمه وه چې څۀ زيات به ورته ملاو شى، خو هغوئ ته هم هغه څۀ ملاو شول څومره چې يې نورو ته ورکړى وُو. ۱۱هغوئ چې مزدورى واخسته نو د باغ مالک ته وګوريدل چې ۱۲دې وروستنو خلقو خو يوه ګينټه کار کړې دے او مونږ سره دې يو برابر کړل چا چې ټوله ورځ په سره غرمه د ځانه خولې ايستې دى. ۱۳هغۀ ورته ووئيل، زما ملګريه! ما درسره هيڅ زياتې نۀ دے کړې. تا د ورځې په مزدورۍ راسره فېصله نۀ وه کړې څۀ؟ ۱۴خپله مزدورى واخله او کور ته ځه. دا زما خوښه ده چې ورستنى سړى ته هم هغه څۀ ورکړم څۀ چې مې تا ته درکړى دى. ۱۵دا زما اِختيار نۀ دے څۀ چې زۀ خپل مال څنګه وويشم؟ تۀ په دې راته په بد نظر ګورې چې زۀ سخى يم؟ ۱۶دغه شان وروستى به اول شى او اول به اخر شى.

د حضرت عيسىٰ د خپل مرګ په حقله په دريم ځل پېشګوئى

(مرقوس۱۰‏:۳۲ - ۳٤، لوقا ۱۸:‌۳۱ - ۳٤)

۱۷عيسىٰ يروشلم ته روان وو او په لاره يې دولس مريدان ځان ته کړل او ورته يې وفرمائيل، ۱۸”مونږ اوس يروشلم ته ځو او اِبن آدم به مشرانو اِمامانو او د شرعې عالمانو ته حواله کړې شى. هغوئ به پرې د مرګ حُکم وکړى. ۱۹او بې دينه خلقو ته به يې حواله کړى هغوئ به ورپورې ټوقې وکړى، په کوړو به يې ووهى او په سولۍ به يې وخيژوى، او په دريمه ورځ به هغه بيا ژوندې پورته کړې شى.“

د يعقوب او يوحنا د مور درخواست

(مرقوس ۱۰:‌۳۵ - ٤۵)

۲۰بيا د زبدى د زامنو مور د خپلو زامنو سره ورغله، په سجده ورته پريوتله او خواست يې ترې وکړو. ۲۱عيسىٰ ورته وفرمائيل، ”تۀ څۀ غواړې؟“ هغې ورته ووئيل چې ”زۀ دا غواړم چې ستا په بادشاهۍ کښې دې زما دواړه زامن ستا په څنګ کښې ناست وى، يو ستا ښى لاس ته او بل ګس لاس ته“ ۲۲عيسىٰ هغوئ ته وفرمائيل، ”تاسو چې څۀ غواړئ په هغې نۀ پوهيږئ. کوم د مصيبتونو کنډول به چې زهٔ څښم ولې تاسو به هغه وڅښلې شئ؟ يا به هغه بپتسمه واخستلې شئ چې به پرې زما بپتسمه کيږى؟“ هغوئ جواب ورکړو چې ”آو، مونږ يې څښلې شو.“ ۲۳بيا هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې ”بې شکه کوم کنډول چې زۀ څښم، تاسو به يې وڅښئ خو دا زما په اِختيار کښې نۀ دى چې خپل ښى او ګس لاس ته څوک کښينوم، دا د هغه چا په برخه دى چې زما پلار ورته مقرر کړى دى.“ ۲۴کله چې هغه نورو لسو مريدانو دا واوريدل نو هغوئ د هغه دوؤ وروڼو نه خفه شول. ۲۵خو عيسىٰ هغوئ راوبلل او ورته يې وفرمائيل چې ”تاسو ته پته ده چې په دُنيا کښې د بې دينه قومونو حاکمان خپل خلق د قابو لاندې ساتى او د هغوئ اميران په هغوئ خپل رُعب استعمالوى. ۲۶خو په تاسو کښې دې داسې نۀ وى. په تاسو کښې چې څوک مشرى غواړى هغه دې ستاسو خادم شى ۲۷او هر هغه څوک چې په تاسو کښې مشر کيدل غواړى هغه دې په خپله خوښه د ټولو خادم شى. ۲۸ځکه چې اِبن آدم د دې دپاره نۀ دے راغلې چې د هغۀ خِدمت دې وکړې شى خو چې د نورو خِدمت وکړى او خپل ژوند دې د ډيرو دپاره فديه کړى.“

د دوؤ ړندو سړو بينا کول

(مرقوس ۱۰:‌٤۶ - ۵۲، لوقا ۱۸:‌۳۵ - ٤۳)

۲۹کله چې هغوئ د يريحو ښار نه وتل نو ډير خلق ورپسې روان وُو. ۳۰د لارې په غاړه دوه ړاندۀ ناست وُو. هغوئ چې دا واوريدل چې عيسىٰ په دې لاره تيريږى نو هغوئ چغې کړې، ”اے مالِکه،”د داؤد زويه، په مونږ رحم وکړه.“ ۳۱خلقو هغوئ ورټل او ورته يې ووئيل چې چپ شئ. خو هغوئ لا نورې هم چغې زياتې کړې چې ”مالِکه، په مونږ رحم وکړه. اَے د داؤد زويه.“ ۳۲عيسىٰ ودريدو او هغوئ ته يې وفرمائيل چې ”تاسو څهٔ غواړئ چې زهٔ يې ستاسو دپاره وکړم؟“ ۳۳هغوئ ووئيل مالِکه، مونږ خپل نظر غواړُو. ۳۴د عيسىٰ زړۀ پرې وسوزيدو او د هغوئ سترګو ته يې لاس وروړو نو سمدستى هغوئ بينا شول او په هغهٔ پسې روان شول.